Over het vermeerderen van goede werken wanneer het levenseinde nadert

Hoe lang duurt het voordat iemand tot bezinning komt en over zijn/haar leven gaat nadenken? Volgens Abdullah ibn Abbâs en de latere lieden van de islamitische wijsbegeerte, de Muhaqqiqûn, wordt er in dit koranvers gezegd dat de gemiddelde levensduur van de mens voldoende is om over zijn/haar leven na te denken: ‘Gaven Wij u niet een leven, lang genoeg dat wie wilde nadenken, daarin kon nadenken! Bovendien kwam er een waarschuwer tot u.’ (35:37). Dus wordt hier eigenlijk gezegd: ‘Gaven Wij u geen leven van zestig jaar? Wat door de hierna genoemde overlevering wordt bevestigd. Door andere uitleggers van de Koran is gezegd dat het achttien jaar duurt tot iemand gaat nadenken over zijn eigen leven. Maar dat gaat voornamelijk over het huwelijk en kinderen. Weer anderen, zoals Hasan Al-Basrî, zeiden dat de mens op veertigjarige leeftijd volwassen genoeg is om zijn leven te evalueren. Zij hebben dit gebaseerd op de gedragingen van de bevolking van Medina, tijdens het leven van de profeet en de eerste eeuw erna, waarop ook de Muwatta – een beknopte verzameling overleveringen - is gebaseerd. Na hun veertigste lieten de inwoners van Medina vaak hun werk (voor een deel) rusten en besteedden hun leven aan íbâdah – aanbidding en kennis vergaren. Ook is er gezegd dat het de ‘leeftijd des onderscheids’, ongeveer de puberteit, betekent. Over de betekenis van het woord ‘kwam er niet tevens een waarschuwer tot u’, wordt gezegd dat met die waarschuwer de profeet Mohammed wordt bedoeld. Anderen zoals Ikrima en Ibn Uyayna, hebben gezegd dat die waarschuwer de ouderdom is. Abu Huraira heeft overgeleverd dat de profeet Mohammed, vrede zij met hem, heeft gezegd: ‘Allah, de Verhevene, aanvaardt niet langer de uitvluchten van iemand die de zestigjarige leeftijd heeft bereikt.’ (Sahih Buchari).

  |  Volgende »